Een dag na het vrijwillige White House Accord zetten Amerikaanse senatoren een andere toon. Josh Hawley (R) en Chris Murphy (D) willen civiele én strafrechtelijke aansprakelijkheid voor rogue AI-agents: voor labs die roekeloos ontwerpen, én voor wie ze roekeloos inzet. Parallel bereidt de FTC informatie-eisen voor aan OpenAI, Anthropic en andere AI-bedrijven.
Voor organisaties die agents met tools, netwerk of connectors draaien, is de boodschap helder. Voluntary pledges zijn geen schild. Deployer-keuzes (scope, logging, kill-switch) worden onderdeel van het aansprakelijkheidsverhaal.
In het kort
- Hawley/Murphy: wetsvoorstel voor civiele en strafrechtelijke AI-agent aansprakelijkheid bij hacks door agents.
- Labs aansprakelijk voor reckless design; operators/deployers voor reckless deployment.
- FTC bereidt formele informatie-eisen voor over productveiligheid na cybersecurity-incidenten.
- Contrast met het non-binding White House Accord van 29 september: belofte vs. liability.
Een morele handtekening van de vendor is geen vrijbrief. Wie een agent met brede rechten inzet, zit in het deployer-verhaal.
Wat er gebeurde
Op 30 september 2026 hield de Senate Homeland Security-subcommissie een hearing over rogue AI-agent attacks. Volgens Roll Call en Nextgov/FCW kondigde Hawley samen met Murphy wetgeving aan: AI-labs aansprakelijk bij reckless design, gebruikers/operators bij reckless deployment. Ook strafrechtelijke hacking-bepalingen moeten expliciet toepasbaar worden op wie een agent inzet om systemen te kraken.
Hawley: als agents een ziekenhuis-ER of bank platleggen door een roekeloos product, horen de makers verantwoordelijk te zijn. Getuigen (Apollo Research, Georgetown Law) bepleitten embedded evals en strengere liability, omdat “intent” bij menselijke daders slecht past op autonome agents.
Tegelijk rapporteert Insurance Journal (Bloomberg) dat de FTC formele informatie-eisen voorbereidt aan OpenAI, Anthropic en andere AI-bedrijven over productveiligheid en consumer protection, na incidenten zoals Hugging Face en meldingen aan overheden en universiteiten. Dat staat haaks op het non-binding Super Intelligence Accord waar we eerder over schreven: zes handtekeningen, nul wetten.
Waarom dit relevant is
Voor Europese organisaties verandert de Amerikaanse wetstekst niet morgen. Wel het risicoprofiel van vendors en van jouw agent-deployments. Als “reckless deployment” een liability-categorie wordt, is least privilege geen nicety meer. Het is bewijs dat je blast radius bewust klein hield.
Dat sluit aan bij AI-agent rechten zonder least privilege en bij NVIDIA’s bewaking buiten de agent. Vendor-guardrails helpen. Governance blijft bij jou, zoals bij policy-in-SharePoint die geen governance is. Compact of enterprise: dezelfde vragen over connectors, logging en kill-switch.
Wat je nu kunt doen
- Documenteer per agent de taak, toolset en maximale blast radius. Geen “full access, we zien wel”.
- Splits identities: read vs write, draft vs send, research vs betalen. Eén god-token is reckless by design.
- Eis van vendors recente externe audit- of eval-rapporten, plus incident-melden met tijdslijnen. Geen link naar een vrijwillig accord als enig bewijs.
- Zet monitoring en kill/quarantine buiten het agent-proces. Slack-alert alleen is geen controle.
- Leg deployer-keuzes vast alsof een toezichthouder of insurer meeleest: scope, logging, human-approval, revoke-pad.
Twijfel je over deployer-plichten in de EU: start met de EU AI Act deployer quick scan. Agents met harde scope? Kijk naar managed AI-agents met duidelijke rechten of AI-modeloptimalisatie.
We helpen je agent-scope, logging en approval-gates zo zetten dat “deployment” uitlegbaar blijft, ook als liability strenger wordt.
Bronnen: Roll Call, Nextgov/FCW, Insurance Journal / Bloomberg.